Ομογονεϊκή οικογένεια: είναι εδώ!

Γράφτηκε από την  Μαϊ 15, 2015

Η δομη της κοινωνίας μεταβάλλεται συνεχώς...Το ίδιο ισχύει και για το θεσμό της οικογένειας, που γιορτάζεται διεθνώς σήμερα και που, σε κάθε μορφή της, αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της κύτταρα.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΝΑΚΑΚΗ

Τον προηγούμενο μήνα, στη Σλοβενία, με 51 ψήφους υπέρ, 28 κατά και 5 αποχές, το Κοινοβούλιο της χώρας έδωσε το "πράσινο φως" για το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, αναγνωρίζοντάς τους και το δικαίωμα της υιοθεσίας.

Στη δική μας χώρα, η κυβέρνηση έχει δηλώσει υπέρ του συμφώνου συμβίωσης, οπότε αναμένεται η νομική του διευθέτηση, ως προς την υιοθεσία όμως η θέση της είναι... αόριστη •συνομιλώντας με χρήστες του διαδικτύου, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είπε πρόσφατα ότι η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει ακόμα σε ξεκάθαρα συμπεράσματα για το θέμα. Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα περιμένουμε τους... ψυχολόγους να αποφανθούν κατά πόσο είναι "φυσιολογικό" για ένα παιδί να μεγαλώνει σε μια ομογονεϊκή οικογένεια!

Παρότι ως όρος καθιερώθηκε μόλις το 1996, στη Γαλλία, η ομογονεϊκότητα αποτελεί αντικείμενο ερευνών τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες. Σε άρθρο του στους "Los Angeles Times" (απόσπασμα από το οποίο αναδημοσιεύθηκε στο "ΒΗΜΑgazino"), ο επικεφαλής του Williams Project on Sexual Orientation Law and Public Policy της Νομικής Σχολής του UCLA, Μπραντ Σίαρς, υπογραμμίζει ξανά ότι από καμία πρόσφατη μελέτη δεν προκύπτουν στοιχεία που να υποδηλώνουν διαφορές ανάμεσα στα παιδιά που ανατρέφονται από ομοφυλόφιλους γονείς και στα παιδιά των ετεροφυλοφίλων, εκτός από... μία: "Τα πρώτα αισθάνονται πιο ελεύθερα να πειραματιστούν με ασχολίες και συμπεριφορές, χωρίς να παρεμποδίζονται από τους παραδοσιακούς ρόλους του φύλου."

Σύμφωνα με παλιότερο άρθρο, με τίτλο "Ομογονεϊκότητα: μια νέα πραγματικότητα", του Έλληνα ερευνητή Σωτήρη Βανδώρου, λέκτορα Οικονομικών Υγείας στο King's College του Λονδίνου, οι σοβαρότερες αντιρρήσεις επικεντρώνονται όχι τόσο στην κοινωνική απόρριψη που πιθανόν να αντιμετωπίσει το παιδί-μέλος μιας "ιδιόμορφης" οικογενειακής σύνθεσης (γιατί, τότε, κάθε ζευγάρι με "αποκλίνοντα" κοινωνικά χαρακτηριστικά θα έπρεπε να... παραμένει άτεκνο) όσο σε αυτό που προαναφέραμε: τσο οικογενειακό πλαίσιο.

Κατά τους διαφωνούντες, ένα παιδί χρειάζεται να μεγαλώνει έχοντας ένα αντρικό κι ένα γυναικείο πρότυπο, με αντίστοιχους ξεκάθαρους και διακριτούς ρόλους, ώστε να μην του προκληθούν σύγχυση ή και σοβαρά τραύματα στον ψυχισμό του. "Αλλά, πώς ακριβώς τεκμηριώνεται αυτή η υπόθεση;", αναρωτιέται ο Δρ. Βανδώρος, παραπέμποντάς μας σε κείμενο του Γάλλου κοινωνιολόγου Έρικ Φασέν που περιλαμβάνεται στο συλλογικό έργο "Γυναίκες, φύλο, κοινωνίες" (εκδόσεις Μεταίχμιο): "Η ομοφυλοφιλία εντάσσεται σε κοινωνικούς δεσμούς και παράγει κοινωνικούς δεσμούς •δεν μπορεί λοιπόν να αντιμετωπίζεται απλώς ως μια εξατομικευμένη πρακτική, ιδιαίτερα από τη στιγμή που όλες οι σχετικές έρευνες σε Γαλλία και Η.Π.Α. διαψεύδουν οποιαδήποτε σανησυχία." Αλλά αφού "καιγόμαστε" τόσο για τη γνώμη των επιστημόνων, ο Δρ. Φασέν μας θυμίζει επιπλέον ότι, το 2002, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής ζήτησε να νομιμοποιηθεί η υιοθεσία από ομοφυλόφιλο σύντροφο που συμβιώνει με τον ένα βιολογικό γονιό του παιδιού, ενώ, το 2004, η Αμερικανική Ένωση Ψυχολόγων επικρότησε τους γάμους ομοφυλόφιλων.

Στο ίδιο βιβλίο, ο διεθνώς αναγνωρισμένος Γάλλος ανθρωπολόγος και φιλόσοφος Μορίς Γκοντελιέ γράφει χαρακτηριστικά: "Οι οικογένειες των ομοφυλόφιλων συνιστούν μια μεταμόρφωση της γονεϊκότητας, αλλά όχι μια επανάσταση. Όπως και οι άλλες, αυτές οι οικογένειες θέτουν το παιδί σε πρώτη μοίρα, κάνοντας διάκριση ανάμεσα στη σεξουαλική επιθυμία και τη σεξουαλικότητα-αναπαραγωγή."

Κι όσες αντιρρήσεις κι αν έχουμε, αυτή είναι η αλήθεια: στην ερώτηση "από ποια επιθυμία γεννήθηκα", το παιδί της "ομογονεϊκότητας" -όπως και το παιδί της "μονογονεϊκότητας"- θα εισπράξει αναμφίβολα την απάντηση ότι δεν ήρθε στον κόσμο τυχαία και ότι οι γονείς του το επιθυμούσαν τόσο πολύ που, προκειμένου να το αποκτήσουν, χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα •μέχρι που "πήγαν κόντρα" στην κοινωνια!

Θα τελειώσω, με μία ανάρτηση στο fb (18/4/15, 4.27 μ.μ.) του αγαπημένου συγγραφέα Αυγούστου Κορτώ που, εμένα τουλάχιστον, με "έβαλε" να σκεφτώ: "Εδώ και μια βδομάδα, είχα τη χαρά και την τιμή να λάβω σε μηνύματα συμπαράστασης αμέτρητες φωτογραφίες προσωπικών στιγμών ευτυχίας: ζευγάρια και οικογένειες, μπαμπάδες και μαμάδες που μεγαλώνουν μόνοι και μόνες τα παιδιά τους, αγόρια και κορίτσια σε κάθε ανθρώπινο - και άρα φυσιολογικό - συνδυασμό. Κάθε τόσο κάθομαι και τις χαζεύω, και ρουφάω την ομορφιά τους.

morethanawoman

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Fresh News

Το site morethanawoman.gr χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία σας