Θανάτω θάνατον πατήσας!

Γράφτηκε από την  Απρ 10, 2017

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε στο παιδί για το θάνατο; Η απάντηση είναι πολύ απλή: όποτε ρωτήσει!

Ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, τα Πάθη του Χριστού, ο Θάνατος και η Ανάστασή Του ίσως προκαλέσουν στο παιδί "δύσκολες" ερωτήσεις. Το παιδί, βέβαια, είναι πολύ πιο εξοικειωμένο με την έννοια του θανάτου απ' όσο νομίζουμε •ακούει για ανθρώπους που πεθαίνουν ακόμα και μέσα από τα παραμύθια, πολλές φορές βλέπει νεκρά ζωάκια και παρατηρεί γενικά τον κύκλο της ζωής στη φύση. Το πότε και πώς θα ζητήσει απαντήσεις σε συγκεκριμένες απορίες του, εξαρτάται από την ηλικία, τη συναισθηματική ωριμότητά του, τις μέχρι τότε εμπειρίες και το χαρακτήρα του.

► Ένα παιδί προσχολικής ηλικίας μπορεί να διαχειριστεί έναν απλό ορισμό του θανάτου, όχι όμως και να "υπερφορτωθεί" με πληροφορίες. Γιατί, σε αυτό το στάδιο, το παιδί δεν αντιλαμβάνεται το θάνατο ως μόνιμη κατάσταση, αλλά ως κάτι που ανατρέπεται.

► Περίπου στην ηλικία των 6 ετών, το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για κάτι οριστικό και αμετάκλητο και τότε εμφανίζεται ξεκάθαρα κι ο φόβος για το θάνατο. Γι' αυτό, αναζητά κάποιου είδους "διαβεβαίωση" ότι συμβαίνει... κυρίως στους άλλους.

► Στην εφηβεία, έχει κατανοήσει πλέον την έννοια του θανάτου και μπορεί να αντιληφθεί πλήρως τις συμβολικές, αλλά και τις μεταφυσικές ερμηνείες του.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχουν "εύκολες" λύσεις για ένα τόσο στενάχωρο θέμα... Υπάρχουν, όμως, κάποιοι "κανόνες" που πρέπει να ακολουθήσεις:

1.Κατ' αρχάς, μην προσπαθήσεις να κρύψεις το γεγονός που συνέβη στο άμεσο ή έμμεσο περιβάλλον •μην αποφύγεις καν να απαντήσεις σε ό,τι σχετικό άκουσε στον παιδικό σταθμό, το σχολείο ή τις ειδήσεις. Όσο μικρό κι αν είναι το παιδί, είναι καλό να ενημερώνεται έγκαιρα, με λιτές και σαφείς επεξηγήσεις.

2.Μην το αποτρέψεις από το να συμμετέχει σε τυχόν πένθος, εφόσον το επιθυμήσει. Βέβαια, είναι πολύ σημαντικό να έχει πρώτα δημιουργηθεί ένα περιβάλλον υποστήριξης από συγγενείς και φίλους που θα δεχθούν τις όποιες ερωτήσεις, αλλά και τις αντιδράσεις του, με σεβασμό και χωρίς επίκριση.

3.Μη χρησιμοποιήσεις λέξεις κι εκφράσεις όπως "έφυγε", "χάθηκε", "πήγε στον ουρανό", "κοιμήθηκε"... Διαφορετικά, το παιδί μπορεί να αναπτύξει άλλες φοβίες (για παράδειγμα, για τον ύπνο) και να αισθανθεί σύγχυση.

4.Συναισθήματα φόβου κι ανασφάλειας μπορεί να προκαλέσει κι οποιαδήποτε αναφορά στο Θεό (για παράδειγμα, "ήταν θέλημα Υψίστου", "ο Θεός τον/την αγαπούσε πολύ και τον/την πήρε κοντά του) και να το αποπροσανατολίσει. Πώς κάνει Εκείνος τις επιλογές Του; Μήπως θα πρέπει να είναι "κακό" παιδί για να μη "χάσει" τη μαμά ή τον μπαμπά και γιατί η μεταθανάτια ζωή είναι καλύτερη;

5.Δώσε του χρόνο να εκφραστεί και μην προσπαθήσεις να "κλείσεις" τη συζήτηση. Άδραξε την ευκαιρία να εκφράσεις κι εσύ τα συναισθήματά σου (χωρίς όμως να γίνεις υπερβολική ή να φανείς πολύ αδύναμη) και πρότεινέ του εναλλακτικούς τρόπους εκτόνωσης •μέσα από τη μουσική, το χορό, τα παιχνίδια ρόλων, τη ζωγραφική.

6.Όποτε δε γνωρίζεις μιαν απάντηση, να είσαι ειλικρινής! Ανεξάρτητα από την ηλικία του, το παιδί έχει πολύ ευαίσθητες "κεραίες" που "πιάνουν" και το ψέμα και την αμφιβολία στη φωνή. Να είσαι προετοιμασμένη για ποικίλες αντιδράσεις •όπως κι εμείς, έτσι κι εκείνο μπορεί, εκτός από θλίψη, να αισθανθεί θυμό, οργή ή και ενοχή.

7.Συζήτησε μαζί του τι συμβαίνει "από δω και πέρα"... Η σημαντικότερη και πιο ανακουφιστική αλήθεια είναι ότι ο χρόνος γιατρεύει ακόμα και τον πιο βαθύ πόνο κι η ζωή συνεχίζεται με ελπίδα για ένα όμορφο, ασφαλές μέλλον, σχέδια και όνειρα.

Πάντως, η Μεγάλη Εβδομάδα και η συμμετοχή του παιδιού στις θρησκευτικές παραδόσεις αποτελούν παραδειγματικές εμπειρίες για την κατανόηση εννοιών όπως η αγάπη, η

Ελευθερία Κανακάκη

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Fresh News

Το site morethanawoman.gr χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία σας